Biestarwegras bouwt aan de duinen van morgen
Als de natuur haar kans krijgt, zal ze niet aarzelen om die te pakken. Ook op plaatsen die op het eerste oog niet erg vriendelijk lijken. Neem nu het uitgestrekte strand van de Noord-Hollandse kust. Met die harde zeewind, extreme temperaturen en woeste golven lukt het toch niet om een bestaan op te bouwen? Tenzij je Biestarwegras heet. Dit taaie plantje heeft voldoende aan kleine zandkopjes om zich te kunnen vestigen. Het gras legt hiermee de basis voor de ontwikkeling van de eerste duinen. Ze houdt opstuivend zand vast, zodat de duintjes groeien en er uiteindelijk een permanente zoetwatervoorraad ontstaat. Daarna geeft ze het stokje door aan andere planten als helm en zandhaver. Bij grote stormen lopen de kleine duintjes (zo'n halve meter hoog) alsnog het risico om weg te spoelen, waarna het gehele proces weer opnieuw begint. We vinden embryonale duinen vooral op plaatsen waar de kust zeewaarts groeit. Goede voorbeelden zijn De Hors op Texel en het strand bij de pieren van IJmuiden. Maar ook aan de randen van slufters (Texel) en kerven (Schoorlse Duinen) komen we ze vaak tegen. Zo lang er maar ruimte is voor dynamiek.
