Samen met de wind het landschap kneden

De meeste mensen zien ze niet liggen. En dat kun je ook niemand kwalijk nemen. Verscholen in het kustlandschap van Noord-Holland liggen bouwwerken uit een ver verleden. Deze stuif- en zanddijken lijken op het eerste oog op een doodgewone, doorsnee duinenrij. Maar hun kaarsrechte verloop doet iets anders vermoeden; verraadt hun herkomst. Ver onder het helmgras en het zand liggen de restanten van de eerste rietschermen. Ooit heeft de mens hier een beroep gedaan op de kracht van de natuur. En heeft men samen met de wind deze dijken gebouwd. Telkens werden de aaneengesloten schermen van riet, rijsthout en takken ondergestoven met zand. En laag voor laag plantte de mens weer nieuwe schermen. Net zo lang totdat de aanhoudende zeewind er een forse dijk van had gemaakt. Met de aanplant van helm werd het proces bekroond en lag er een verdedigingswerk dat groot en breed genoeg was om het water buiten te houden. Daarmee kwam ook het achterliggende land vrij. Zo werden eenzame eilanden voor altijd met elkaar verbonden. Een mooi voorbeeld is de duinenrij langs de Slufter; ooit werd hier de verbinding gelegd tussen het oude Texel en Eijerland. Net als in de Noordkop, waar de zanddijk tussen Huisduinen en Callantsoog nog pal langs de weg loopt.