Gewoon blijven staan, ook al kun je nergens schuilen
- In: Kust
- By Ronald van Wijk
- Hits: 584
Als de wind aantrekt en er grote, dikke wolkenluchten in sneltreinvaart over het land worden geblazen, dan moet je op het strand zijn. Omdat wolken en zonlicht elkaar steeds afwisselen, verandert het landschap continu. Dat zorgt voor mooie foto's, gegarandeerd!
In de verte nadert het onheil met haar primitieve krachten. De laatste toeristen graaien snel hun spullen bij elkaar en haasten zich naar de auto. Wat resteert is een verlaten wildernis, helemaal voor jou alleen. Als je bij de branding staat, met de camera in de aanslag en je ziet zo'n enorm front je kant op komen, hinkel je op twee gedachten. Aan de ene kant is er de euforie van de foto: het feit dat je dit indrukwekkende schouwspel mag vastleggen. Maar er is ook een klein beetje angst. Het besef dat je als mens plotseling piepklein kunt zijn. Als de eerste hagelstenen het zand raken, wordt het anders zo vertrouwde strand ineens een dreigende woestenij. En wordt het pijnlijk duidelijk dat je in dit akelig lege landschap nergens kunt schuilen.
Nikon D300, Nikon 12-24mm F/4G, statief, ISO 100, statief, F/22 en 1/6sec bij -1.0 EV
