Kunstmatige riffen boordevol leven
Een flink deel van de kust van Noord-Holland bestaat uit pieren, dijken en strekdammen. Jarenlang hebben duizenden arbeiders hard gezwoegd om onze bescherming tegen de altijd dreigende zee gestalte te geven. In de meeste gevallen ging dat ten koste van de plaatselijke natuur. Dat gebeurt wel vaker als mensenhanden aan het werk gaan. Maar als je bovenop een strekdam van de Hondsbossche Zeewering staat of een wandeling over de Pieren van IJmuiden maakt, zie je dat de natuur ook hier haar kansen grijpt. Vooral onderwater. Daar vinden talrijke vissen, krabben, zeesterren en slakken een veilige schuilplaats tussen de uitbundige wieren op de rotsen. Op het droge is het niet veel anders. Steenlopers, scholeksters en paarse strandlopers speuren de rotsen af, op zoek naar een snelle hap. In de poeltjes met achtergebleven zeewater kun je tijdens eb van alles ontdekken. Tenminste, als je de gladde keien durft te trotseren. Hoger op de zeedijken vinden de aangespoelde zaden van zeekool een geschikte voedingsbodem om uitbundig tot bloei te komen. Genoeg te beleven dus in deze 'onnatuurlijke' wereld van beton, steen, asfalt en hout.
