Op je knieën voor wuivend Engels gras
- In: Kust
- Hits: 369
Natuurfotografie is niet makkelijk. Het vergt gedegen kennis van planten en dieren en een flinke portie geduld. Voor liefhebbers van macrofotografie komt daar nog iets bij; een flexibel lichaam dat zich zonder problemen in de meest vreemde bochten kan wringen.
Het voelt wat vreemd als je voor het eerst op de grond ligt. De bodem is nat en ligt allesbehalve makkelijk. Terwijl je door de camera naar het onderwerp tuurt, prikken kleine grassprieten in je wang. Insecten lopen over je handen. Je lichaam draait voorzichtig naar links en rechts, op zoek naar de perfecte compositie. Met gestrekte armen probeer je de laatste hinderlijke takjes uit het beeld te verwijderen. Net op het moment dat je klaar bent om af te drukken, hoor je uit het niets een stem. Je hart klopt in je keel. Licht gefrustreerd kijk je omhoog. En probeer je zo rustig mogelijk een antwoord te geven op de vraag van die nieuwsgierige wandelaar of fietser: 'Ja, alles gaat goed met me'. Of 'Nee, het is niet echt een zeldzame plant'. Na alle voorbereidingen lukt het dan uiteindelijk om die ene foto te maken. Het lijkt onzinnig, maar wie graag bloemen fotografeert, zal er ooit aan moeten geloven. Om een plant op haar best te kunnen vastleggen, is een horizontaal perspectief zonder twijfel noodzakelijk. Er boven staan en bukken heeft geen zin; het levert zelden fascinerende foto's op. Maar comfortabel is het wel.
Nikon D300, Sigma APO 180mm macro F/3.5, ISO 100, F/3.5 en 1/320 sec bij -1.0 EV
